venerdì 14 settembre 2012

per la IV A


P. Vergili Maronis Ecloga Prima
                                  Meliboeus
Tityre, tu patulae recubans sub tegmine fagi
silvestrem tenui Musam meditaris avena;
nos patriae finis etdulcia linquimus arva.
nos patriam fugimus; tu, Tityre, lentus inumbra
formosam resonare doces Amaryllida silvas.
                         Tityrus
O Meliboee, deus nobis haec otia fecit.
namque erit ille mihi semperdeus, illius aram
saepe tener nostris ab ovilibus imbuet agnus.
ille meas errare boves, ut cernis, et ipsum
ludere quae vellem calamopermisit agresti.
                         Meliboeus
Non equidem invideo, miror magis; undiquetotis
usque adeo turbatur agris. en ipse capellas
protinus aegerago; hanc etiam vix, Tityre, duco.
hic inter densas corylos modonamque gemellos
spem gregis, a, silice in nuda conixa reliquit.
saepe malum hoc nobis, si mens non laeva fuisset,
de caelo tactasmemini praedicere quercus.
sed tamen iste deus qui sit da, Tityre,nobis.
                         Tityrus
Urbem quam dicunt Romam, Meliboee, putavi
stultus ego huic nostrae similem, cui saepe solemus
pastores ovium teneros depellere fetus.
sic canibus catulos similes, sic matribus haedos
noram, sic parvis componere magna solebam.
verum haec tantum alias inter caput extulit urbes
quantum lenta solent inter viburna cupressi.
                         Meliboeus
Et quae tanta fuit Romam tibi causa videndi?
                         Tityrus
Libertas, quae sera tamen respexit inertem,
candidior postquam tondenti barba cadebat,
respexit tamen et longo post tempore venit,
postquam nos Amaryllis habet, Galatea reliquit.
namque - fatebor enim - dum me Galatea tenebat,
nec spes libertatis erat nec cura peculi.
quamvis multa meis exiret victima saeptis
pinguis et ingratae premeretur caseus urbi,
non umquam gravis aere domum mihi dextra redibat.
                         Meliboeus
Mirabar quid maesta deos, Amarylli, vocares,
cui pendere sua patereris in arbore poma.
Tityrus hinc aberat. ipsae te, Tityre, pinus,
ipsi te fontes, ipsa haec arbusta vocabant.
                         Tityrus
Quid facerem? neque servitio me exire licebat
nec tam praesentis alibi cognoscere divos.
hic illum vidi iuvenem, Meliboee, quot annis
bis senos cui nostra dies altaria fumant,
hic mihi responsum primus dedit ille petenti:
'pascite ut ante boves, pueri, submittite tauros.'
                         Meliboeus
Fortunate senex, ergo tua rura manebunt
et tibi magna satis, quamvis lapis omnia nudus
limosoque palus obducat pascua iunco.
non insueta gravis temptabunt pabula fetas
nec mala vicini pecoris contagia laedent.
fortunate senex, hic inter flumina nota
et fontis sacros frigus captabis opacum;
hinc tibi, quae semper, vicino ab limite saepes
Hyblaeis apibus florem depasta salicti
saepe levi somnum suadebit inire susurro;
hinc alta sub rupe canet frondator ad auras,
nec tamen interea raucae, tua cura, palumbes
nec gemere aeria cessabit turtur ab ulmo.
                         Tityrus
Ante leves ergo pascentur in aethere cervi
et freta destituent nudos in litore pisces,
ante pererratis amborum finibus exsul
aut Ararim Parthus bibet aut Germania Tigrim,
quam nostro illius labatur pectore vultus.
                         Meliboeus
At nos hinc alii sitientis ibimus Afros,
pars Scythiam et rapidum cretae veniemus Oaxen
et penitus toto divisos orbe Britannos.
en umquam patrios longo post tempore finis
pauperis et tuguri congestum caespite culmen,
post aliquot, mea regna, videns mirabor aristas?
impius haec tam culta novalia miles habebit,
barbarus has segetes. en quo discordia civis
produxit miseros; his nos consevimus agros!
insere nunc, Meliboee, piros, pone ordine vites.
ite meae, felix quondam pecus, ite capellae.
non ego vos posthac viridi proiectus in antro
dumosa pendere procul de rupe videbo;
carmina nulla canam; non me pascente, capellae,
florentem cytisum et salices carpetis amaras.
                         Tityrus
Hic tamen hanc mecum poteras requiescere noctem
fronde super viridi. sunt nobis mitia poma,
castaneae molles et pressi copia lactis,
et iam summa procul villarum culmina fumant
maioresque cadunt altis de montibus umbrae

domenica 9 settembre 2012

Orazio

          Albi, nostrorum sermonum candide iudex,
quid nunc te dicam facere in regione Pedana?
Scribere quod Cassi Parmensis opuscula uincat,
an tacitum siluas inter reptare salubris,
5
curantem quicquid dignum sapiente bonoque est?
Non tu corpus eras sine pectore; di tibi formam,
di tibi diuitias dederunt artemque fruendi.
Quid uoueat dulci nutricula maius alumno,
qui sapere et fari possit quae sentiat, et cui
10
gratia, fama, ualetudo contingat abunde,
et mundus uictus non deficiente crumina?
Inter spem curamque, timores inter et iras
omnem crede diem tibi diluxisse supremum;
grata superueniet quae non sperabitur hora.
15
Me pinguem et nitidum bene curata cute uises,
cum ridere uoles, Epicuri de grege porcum.

giovedì 15 marzo 2012

Achille

PERCHÉ?
Personaggi: IL VECCHIO CENCIOSO, IL PASSANTE.
IL VECCHIO CENCIOSO va raccogliendo mozziconi di sigari sul selciato.
IL PASSANTE: "Ma perché andate raccogliendo mozziconi per la strada?".
IL CENCIOSO: "Caro signore, sigari interi non mi riesce di trovarne".

martedì 13 marzo 2012

Tibullo I, 1


    Divitias alius fuluo sibi congerat auro
        et teneat culti iugera multa soli,
    quem labor adsiduus uicino terreat hoste,
        Martia cui somnos classica pulsa fugent:
    me mea paupertas uita traducat inerti,
        dum meus adsiduo luceat igne focus.
    ipse seram teneras maturo tempore uites
        rusticus et facili grandia poma manu:
    nec Spes destituat sed frugum semper aceruos
        praebeat et pleno pinguia musta lacu.
    nam ueneror, seu stipes habet desertus in agris
        seu uetus in triuio florida serta lapis:
    et quodcumque mihi pomum nouus educat annus,
        libatum agricolae ponitur ante deo.
    flaua Ceres, tibi sit nostro de rure corona
        spicea, quae templi pendeat ante fores;
    pomosisque ruber custos ponatur in hortis
        terreat ut saeua falce Priapus aues.
    uos quoque, felicis quondam, nunc pauperis agri
        custodes, fertis munera uestra, Lares.
    tunc uitula innumeros lustrabat caesa iuuencos:
        nunc agna exigui est hostia parua soli.
    agna cadet uobis, quam circum rustica pubes
        clamet 'io messes et bona uina date.'
    iam mihi, iam possim contentus uiuere paruo
        nec semper longae deditus esse uiae,
    sed Canis aestiuos ortus uitare sub umbra
        arboris ad riuos praetereuntis aquae.
    nec tamen interdum pudeat tenuisse bidentem
        aut stimulo tardos increpuisse boues;
    non agnamue sinu pigeat fetumue capellae
        desertum oblita matre referre domum.
    at uos exiguo pecori, furesque lupique,
        parcite: de magno praeda petenda grege.
    hinc ego pastoremque meum lustrare quot annis
        et placidam soleo spargere lacte Palem.
    adsitis, diui, neu uos e paupere mensa
        dona nec e puris spernite fictilibus.--
    fictilia antiquus primum sibi fecit agrestis
        pocula, de facili composuitque luto.--
    non ego diuitias patrum fructusque requiro,
        quos tulit antiquo condita messis auo:
    parua seges satis est; satis est, requiescere lecto
        si licet et solito membra leuare toro.
    quam iuuat immites uentos audire cubantem
        et dominam tenero continuisse sinu
    aut, gelidas hibernus aquas cum fuderit Auster,
        securum somnos imbre iuuante sequi!
    hoc mihi contingat: sit diues iure, furorem
        qui maris et tristes ferre potest pluuias.
    o quantum est auri pereat potiusque smaragdi,
        quam fleat ob nostras ulla puella uias.
    te bellare decet terra, Messalla, marique,
        ut domus hostiles praeferat exuuias:
    me retinent uinctum formosae uincla puellae,
        et sedeo duras ianitor ante fores.
    non ego laudari curo, mea Delia: tecum
        dum modo sim, quaeso segnis inersque uocer.
    te spectem, suprema mihi cum uenerit hora,
        et teneam moriens deficiente manu.
    flebis et arsuro positum me, Delia, lecto,
        tristibus et lacrimis oscula mixta dabis.
    flebis: non tua sunt duro praecordia ferro
        uincta, nec in tenero stat tibi corde silex.
    illo non iuuenis poterit de funere quisquam
        lumina, non uirgo sicca referre domum.
    tu manes ne laede meos, sed parce solutis
        crinibus et teneris, Delia, parce genis.
    interea, dum fata sinunt, iungamus amores:
        iam ueniet tenebris Mors adoperta caput;
    iam subrepet iners aetas, nec amare decebit,
        dicere nec cano blanditias capite.
    nunc leuis est tractanda uenus, dum frangere postes
        non pudet et rixas inseruisse iuuat
    hic ego dux milesque bonus: uos, signa tubaeque,
        ite procul, cupidis uulnera ferte uiris,
    ferte et opes: ego composito securus aceruo
        dites despiciam despiciamque famem.

venerdì 2 marzo 2012

angelo

 Per ogni matematico
c'è un senso d'infinito
nel dar la caccia ai numeri
già sfuggenti di per sè
c'è un sogno pitagorico
che a me non è servito
adesso che
nel due per tre
so cosa 6 per me
Per ogni matematico
che non si è mai pentito
d'aver sbagliato un calcolo
ch'è già grave di per sè
rimane un senso logico
che a me non è servito
adesso che
nel tre più tre
so cosa 6 per me.

Per ogni matematico
finisce l'infinito
se a confermar la regola
è l'eccezione di persè
ma resta un caso unico
che a me non è servito
adesso che
nell'io più te
so cosa 6 per me

lunedì 13 febbraio 2012

marino


Qualcuno combatterà la sua guerra
nelle strade stanotte
ed io ho gettato le armi
dalla finestra.
I miei amori
non fanno più rumore
e avvolto nella mia pelle
aspetto che l’ultimo grido muoia.
Addio amici
andrò sulle tracce delle sue lacrime
Addio amici
avvolto nella mia pelle
sto andando sulle tracce delle sue lacrime.
Per due giorni
sono stato nel deserto
La solitudine ha avuto
cura delle mie ferite
ma la confusione
mi stordiva col suo profumo
ed ora sono pronto a combattere
sotto un altro cielo.
Addio amici
andrò sulle tracce delle sue lacrime
Addio amici
avvolto nella mia pelle
sto andando sulle tracce delle sue lacrime.

lunedì 6 febbraio 2012

oscar

Eppure ogni uomo uccide ciò che egli ama ,
e tutti lo sappiamo:
gli uni uccidono con uno sguardo di odio,
gli altri con delle parole carezzevoli,
il vigliacco con un bacio,
l'eroe con una spada!

Gli uni uccidono il loro amore, quando sono ancora giovani,
gli altri quando sono gia vecchi,
certuni lo strangolano con le mani del desiderio,
certi altri con le mani dell'oro,
i migliori si servono d'un coltello, affinchè
i cadaveri più presto si gelino.

Si ama eccessivamente o troppo poco,
l'amore si vende o si compra,
talvolta si compie il delitto con infinite lacrime,
tal'altra senza un sospiro,
perchè ognuno di noi uccide ciò che ama
eppure non è costretto a morirne.